Codenames Nasıl Oynanır? Kurallar, İpucu Verme ve Suikastçı Kartı

Codenames iki takım hâlinde oynanan bir kelime çağrışım oyunu. Dört kişiden başlıyor ama sekiz ve üzeri kalabalıkta daha iyi çalışıyor, çünkü tahmin eden tarafın kalabalık olması oyunun asıl eğlencesini üretiyor.

Masaya 25 kelime kartı 5x5 düzeninde diziliyor. Her takımdan bir kişi "ipucu veren" oluyor ve iki ipucu veren, hangi kelimenin kime ait olduğunu gösteren anahtar kartı birlikte görüyor.

Anahtar kartında dağılım şöyle: bir takıma 9, diğerine 8 kelime, 7 tarafsız kelime ve 1 suikastçı. Dokuz kelimesi olan takım oyuna başlıyor.

İpucu tek bir kelime ve bir sayıdan oluşuyor: "meyve 3" gibi. Kelime kartlar arasındaki bağı kuruyor, sayı kaç karta işaret ettiğini söylüyor.

Yasaklar dar ve net. Masadaki kartlardan birinin üzerindeki kelime ipucu olarak verilemiyor. Kelimenin kökü de sayılıyor: masada "deniz" varken "denizci" ipucu olamıyor.

İpucu verirken tek kelime kuralı da sıkı. Bileşik kelimeler ve kısaltmalar masaya göre değişiyor; oyun başında karar verilmesi gereken tek ayrıntı bu.

Takım, ipucundaki sayı kadar artı bir tahmin hakkına sahip. "Meyve 3" ipucunda dört tahmin hakkı var: fazladan hak, önceki turlardan kalan kartları toplamak için.

Tahmin süreci her doğru kartta devam ediyor. Yanlış kart açıldığında sıra derhâl karşı takıma geçiyor.

Takım tahmin etmeyi erken bırakabiliyor. Emin olunmayan kartta durmak, sırayı vermekten daha ucuz: yanlış tahmin sadece sırayı değil, karşı takımın kartını da açabiliyor.

Masadaki 25 karttan biri suikastçı. Bu karta dokunan takım skorun ne olduğuna bakılmaksızın oyunu anında kaybediyor.

Suikastçı oyunun risk dengesini kuran şey. Onsuz her ipucu yüksek sayı verirdi; suikastçı yüzünden ipucu veren kişi hem kaç karta işaret ettiğini hem de yanlış anlaşılma ihtimalini hesaplamak zorunda kalıyor.

İpucu verirken en sık yapılan hata suikastçıyı hesaba katmamak. Geniş bir ipucu ("nesne 4") çoğu zaman suikastçıyı da kapsıyor.

İyi ipucu çok karta işaret eden değil, yanlış anlaşılmayan ipucu. Üç kartı bağlayan zayıf bir ipucu, iki kartı kesin bağlayan ipucundan genelde daha kötü sonuç veriyor.

Takımın ortak bilgisi de belirleyici. Bir dizi ya da şarkı referansı, herkesin bildiği bir gruba verilebiliyor; karışık gruplarda aynı ipucu boşa gidiyor.

Codenames dört kişiden az olduğunda da oynanabiliyor. İki kişilik sürümde takımlar yerine ortak bir hedef var: sırayla ipucu verip birlikte bütün kartları bulmaya çalışıyorsunuz.

Bu sürümde tur sayısı sınırlı oluyor ve suikastçı yine oyunu anında bitiriyor. Rekabet yerine ortak skor kovalandığı için iki kişilik sürüm çiftler ve küçük gruplarda iyi çalışıyor.

Codenames'i iyi yapan şey masadaki herkesin aynı anda düşünmesi ve tahminin yüksek sesle tartışılması. Bu tartışma zemini kutu olmadan da kurulabiliyor: telefondan açılan bir soru destesi de sırayla ilerliyor ve kurulum istemiyor.

İkisi aynı oyun değil; biri çağrışım ve tahmin, diğeri sohbet üretiyor. Ama iki tur Codenames'ten sonra masanın tempoyu değiştirmek istediği an geliyor ve orada soru turu iyi oturuyor. En İyi Yalan Kazanır destesi blöf sevenler için, Gıybet Kazanı ise grubun birbiri hakkında konuştuğu turlar için kurulmuş.