Uzaktan Çalışan Ekipler İçin Sosyal Aktivite Önerileri

Ofiste sosyalleşme ayrı bir iş değil, işin yan ürünü. Kahve makinesinin başındaki iki dakika, öğle yemeği sırası, toplantı öncesi beş dakikalık boşluk — bunların hiçbiri takvime girmiyor ama ekibin birbirini tanıması bunlarla oluyor.

Uzaktan çalışmada bu boşluklar yok. Toplantı gündemle başlıyor, gündem bitince çağrı kapanıyor. Bir yıl boyunca aynı ekipte çalışan iki kişi, işle ilgili olmayan tek bir cümle kurmadan o yılı bitirebiliyor.

Sonuç ekip için görünür bir şey değil, sessiz bir şey: insanlar birbirine soru sormaktan çekiniyor, yardım istemek gecikiyor ve yeni katılan ilk üç ayını kimseyi tanımadan geçiriyor.

Bunun çözümü daha fazla toplantı değil. Gündemsiz toplantı, gündemli toplantıdan daha zor geçiyor çünkü kimse ne yapacağını bilmiyor. Çözüm, çağrıya konuşma dışında bir yapı koymak: bir oyun ya da soru turu.

Uzaktan etkinliklerin çoğu kötü fikir olduğu için değil, yanlış kurgulandığı için tutmuyor. Bu üç soruyu baştan cevaplamak sonradan çıkan sorunların hemen hepsini kapatıyor.

Oyun seçimi konusunda herkesin erişebileceği, katılabileceği ve ulaşabileceği oyunları tercih etmek maksimum verimi almanızı sağlıyor. Bu üç kelime kulağa benzer geliyor ama farklı kısıtları anlatıyor.

Bunlara ek iki ölçüt daha var ve ikisi de deneyimle öğreniliyor:

Aşağıdakiler yukarıdaki ölçütlerin tamamına uyuyor: tarayıcıdan açılıyor, hesap istemiyor ve kuralı kısa.

Tek seferlik etkinlik iyi geçiyor ama etkisi bir hafta sürüyor. Sürekli olan şey seri: aynı adla, aynı gün ve aynı biçimde tekrarlanan bir etkinlik.

Serinin bir adı olması göründüğünden önemli. Takvimde "Ekip Etkinliği" yazan davet bir toplantıya benziyor; adı olan bir seri kendini anlatıyor ve insanlar birbirine ondan bahsederken kullanacak bir kelime buluyor.

Katılımı belirleyen şey oyunun kendisi kadar duyurunun biçimi. İyi duyuru, okuyan kişinin çağrıya girmeden önce ne olacağını bilmesini sağlıyor — belirsizlik katılımın önündeki en büyük engel.

İşleyen duyurunun beş parçası var:

Aşağıda kendi ekibimizde kullandığım şablonun yapısı var. Köşeli parantezli yerler her etkinlikte değişiyor, geri kalanı sabit kalıyor.

Aşağıdaki üç oyun kendi ekibimizde gerçekten oynandı ve her biri farklı bir şey öğretti.

Gartic Phone ilk etkinlik olarak seçilmişti ve doğru seçimdi. Kuralı bir dakikada anlatılıyor, kimseyi ön plana çıkarmıyor ve oyunun sonunda gelen sergi ekranı ortak bir hafıza bırakıyor — sonraki haftalarda insanlar hâlâ o çizimlerden bahsediyordu. Serinin ilk etkinliği için doğru oyun, en eğlenceli oyun değil, kimseyi zorlamayan oyun.

Codenames ikinci etkinlikti ve kapasite sınırının neden duyuruda yazması gerektiğini öğretti: oyun sekiz kişilik ve ekip daha kalabalıktı. Sırayla oynamak çözüm oldu ama bunu çağrı sırasında kurgulamak zaman aldı. Ayrıca Codenames sesli iletişim gerektiriyor; ipucu veren kişi konuşurken takımın geri kalanının susması gerekiyor ve bu, uzaktan çağrılarda ayrıca yönetilmesi gereken bir şey.

Smash Karts beşinci etkinlikti ve beklenmedik biçimde en yüksek katılımı aldı. Sebebi büyük ihtimalle konuşma gerektirmemesi: kelime ve çizim oyunlarında kendini rahat hissetmeyen insanlar burada eşit şartlarda oynuyor. Kelime temelli oyunların arasına konuşma gerektirmeyen bir oyun koymak seriyi dengeliyor.

Oyunlar tanışmayı hızlandırıyor ama derinleştirmiyor. Otuz tur Gartic Phone oynayan iki kişi birbirinin ne iş yaptığını hâlâ bilmiyor olabiliyor.

Bunun için oyun yerine soru turu çalışıyor: bir kişi soruyu okuyor, herkes sırayla cevaplıyor. Sıra sabit olduğu için görüntülü çağrıdaki en büyük sorun — kimin konuşacağının belirsizliği — kendiliğinden çözülüyor.

İş yeri bağlamında soru seçimi önemli. Kişisel hayata giren sorular gönüllülüğü zorluyor; iyi çalışan sorular kişinin nasıl düşündüğünü gösteren, cevabı kısa ve herkesin verebileceği sorular.

En İyi Yalan Kazanır destesi ekip çağrılarında iyi işliyor: blöf mekaniği kimseyi kişisel bir şey anlatmaya zorlamıyor. İlk Buluşma Davranışları destesindeki durum soruları ise iş dışı bir sohbeti hızla açıyor. Gıybet Kazanı birbirini yıllardır tanıyan ekipler için uygun ama yeni kurulmuş bir ekipte erken kaçıyor.

Serilerin çoğu üçüncü ya da dördüncü etkinlikte sönüyor ve sebebi ilgi kaybı değil.

Birincisi, ilk iki etkinliğe merakla gelen insanlar ne olduğunu görmüş oluyor. Merak bitince geriye yalnızca etkinliğin kendisi kalıyor ve etkinlik iyi değilse gelmiyorlar.

İkincisi, aynı biçim tekrarlandığında katılan hep aynı beş kişi oluyor. Bu, seriyi öldüren şey değil ama serinin ekip etkinliği olmaktan çıkıp bir alt grubun etkinliğine dönüştüğünü gösteriyor.

Üçüncüsü ve en yaygını, düzenleyen kişinin yorulması. Her etkinlik için oyun araştırmak, duyuru yazmak ve çağrıyı yönetmek görünmeyen bir iş ve tek kişinin üstünde kaldığında sürmüyor.